در هر كاري كه به بسم الله ابتداء كند آن عمل مبارك خواهد بود
بسْم الله الْرحْمن الْرحيمْ
عبدالله بن يحيي بر اميرالمومنين (عليه السلام ) وارد شد ، صندلي (كرسي ) در برابر آن حضرت بود ، حضرت امر فرمود كه بر آن كرسي بنشيند؛ عبدالله نشست ، چيزي نگذشت كه چيزي بر سرش افتاد و سرش شكست و خون جاري گشت .
حضرت امر فرمود آب آوردند و خون سرش را شستشو داد و فرمود : نزديك شو به من ؛ آنگاه دست بر شكاف سرش گذارد ، در حالي كه عبدالله سخت بي تابي مي كرد ، جراحت سر را به هم آورد و بهبود پذيرفت ، گويا شكستگي پديد نگشته بود؛ پس از آن فرمود : ((اي عبدالله ! سپاس خدايي را كه قرار داد گرفتاريها را كفاره گناهان پيروان ما در دنيا ، تا در فرمان بردن حق ، سالم بمانند و سزاوار مزد و اجر شوند)) . عبدالله عرض كرد : ((اي اميرالمومنين (عليه السلام ) ! مجازات گناهان ما فقط در دنياست ؟ )) حضرت فرمود : ((آري ؛ مگر نشنيده اي گفته پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم را كه فرمود : ((الدنيا سجن المومن وجنه الكافر)) : دنيا زندان مومن و بهشت كافر است )) .
خداوند پيروان ما را در دنيا از گناهانشان پاكيزه گرداند به وسيله مصايب و ناراحتيها و به عفو خود ، چنانكه مي فرمايد : ((ما اءصابكم من مصيبه فبما كسبت اءيديكم و يعفو عن كثير)) : آنچه مصيبت مي بينيد از كردار خود شماست ، و بسياري از آن بخشش مي كند . (57)
آن گاه پيروان ما به قيامت وارد شوند و طاعتهاي آنان را زياد كند و لكن دشمنان ما را خداوند در دنيا جزاء دهد به طاعاتشان گرچه وزني ندارد ، زيرا طاعتشان اخلاص ندارد و چون وارد قيامت شوند ، سنگيني گناهان و كينه هايشان به محمد و آل محمد و ياران واقعي آنان ، بر شانه آنهاست و در آتش فرو روند)) .
عبدالله عرض كرد : ((اي اميرالمومنين (عليه السلام ) استفاده كردم و به من آموختي ، اگر به من مي فرموديد كه چه گناهي سبب محنت مجلس شد ، بسيار نيكو بود كه ديگر مرتكب نشوم ؟ ))
حضرت فرمود : ((هنگام نشستن ، بسم الله نگفتي ، اين مصيبت كفاره گناهت گشت ؛ مگر نمي داني كه پيامبر از جانب خداوند مرا حديث كرد كه خداوند فرمايد : هر كاري كه در آن بسم الله گفته نشود ، آن كار ناتمام خواهد ماند . ))
عبدالله عرض كرد : ((پدر و مادرم فداي شما ! ديگر بسم الله را ترك نمي كنم )) .
حضرت فرمود : ((پس تو سعادتمند خواهي گشت )) ! عبدالله عرض كرد : ((تفسير بسم الله چيست ؟ )) حضرت فرمود : ((بنده چون بخواهد شروع در كاري كند مي گويد : بسم الله ، يعني من به نام اين اسم ، اين كار را انجام دهم ، پس در هر كاري كه به بسم الله ابتداء كند آن عمل مبارك خواهد بود))
عبدالله بن يحيي بر اميرالمومنين (عليه السلام ) وارد شد ، صندلي (كرسي ) در برابر آن حضرت بود ، حضرت امر فرمود كه بر آن كرسي بنشيند؛ عبدالله نشست ، چيزي نگذشت كه چيزي بر سرش افتاد و سرش شكست و خون جاري گشت .
حضرت امر فرمود آب آوردند و خون سرش را شستشو داد و فرمود : نزديك شو به من ؛ آنگاه دست بر شكاف سرش گذارد ، در حالي كه عبدالله سخت بي تابي مي كرد ، جراحت سر را به هم آورد و بهبود پذيرفت ، گويا شكستگي پديد نگشته بود؛ پس از آن فرمود : ((اي عبدالله ! سپاس خدايي را كه قرار داد گرفتاريها را كفاره گناهان پيروان ما در دنيا ، تا در فرمان بردن حق ، سالم بمانند و سزاوار مزد و اجر شوند)) . عبدالله عرض كرد : ((اي اميرالمومنين (عليه السلام ) ! مجازات گناهان ما فقط در دنياست ؟ )) حضرت فرمود : ((آري ؛ مگر نشنيده اي گفته پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم را كه فرمود : ((الدنيا سجن المومن وجنه الكافر)) : دنيا زندان مومن و بهشت كافر است )) .
خداوند پيروان ما را در دنيا از گناهانشان پاكيزه گرداند به وسيله مصايب و ناراحتيها و به عفو خود ، چنانكه مي فرمايد : ((ما اءصابكم من مصيبه فبما كسبت اءيديكم و يعفو عن كثير)) : آنچه مصيبت مي بينيد از كردار خود شماست ، و بسياري از آن بخشش مي كند . (57)
آن گاه پيروان ما به قيامت وارد شوند و طاعتهاي آنان را زياد كند و لكن دشمنان ما را خداوند در دنيا جزاء دهد به طاعاتشان گرچه وزني ندارد ، زيرا طاعتشان اخلاص ندارد و چون وارد قيامت شوند ، سنگيني گناهان و كينه هايشان به محمد و آل محمد و ياران واقعي آنان ، بر شانه آنهاست و در آتش فرو روند)) .
عبدالله عرض كرد : ((اي اميرالمومنين (عليه السلام ) استفاده كردم و به من آموختي ، اگر به من مي فرموديد كه چه گناهي سبب محنت مجلس شد ، بسيار نيكو بود كه ديگر مرتكب نشوم ؟ ))
حضرت فرمود : ((هنگام نشستن ، بسم الله نگفتي ، اين مصيبت كفاره گناهت گشت ؛ مگر نمي داني كه پيامبر از جانب خداوند مرا حديث كرد كه خداوند فرمايد : هر كاري كه در آن بسم الله گفته نشود ، آن كار ناتمام خواهد ماند . ))
عبدالله عرض كرد : ((پدر و مادرم فداي شما ! ديگر بسم الله را ترك نمي كنم )) .
حضرت فرمود : ((پس تو سعادتمند خواهي گشت )) ! عبدالله عرض كرد : ((تفسير بسم الله چيست ؟ )) حضرت فرمود : ((بنده چون بخواهد شروع در كاري كند مي گويد : بسم الله ، يعني من به نام اين اسم ، اين كار را انجام دهم ، پس در هر كاري كه به بسم الله ابتداء كند آن عمل مبارك خواهد بود))
+ نوشته شده در سه شنبه یکم مرداد ۱۳۹۲ ساعت 15:24 توسط مصطفی خاکساری
|